Little Nightmares 3 review: voor het eerst co-op, en het werkt verbluffend goed

Little Nightmares is een serie die ik het liefst speel in het donker, alleen, met koptelefoon op. De eenzaamheid van de eerste twee games was geen bijzaak maar de kern: jij, klein en kwetsbaar, in een wereld van gigantische groteske volwassenen. Die stilte was horror.

Little Nightmares 3 voegt een tweede speler toe. En ik verwachtte er eerlijk gezegd niets van.

Low en Alone: twee personages, één verhaal

De twee nieuwe protagonisten zijn Alone, een kleine violist, en Low, een boogschutter die benodigdheden verzamelt. Ze zijn gevangen in The Nowhere, een surrealistisch netwerk van onmogelijke werelden. Het verhaal is typisch Little Nightmares: fragmentarisch, visueel verteld, geen dialoog.

Maar de aanwezigheid van twee personages geeft de storytelling een laag die het origineel niet had. Je ziet hoe ze op elkaar reageren zonder dat er ooit een woord valt. Dat werkt sterker dan je verwacht.

Co-op die de horror versterkt

Supermassive's slimste beslissing: de twee personages zijn niet inwisselbaar. Low kan schieten maar kan niet de zware objecten duwen die Alone nodig heeft. Alone's vioolspel verdooft vijanden maar alleen als ze stil spelen. De samenwerking is organisch en noodzakelijk, nooit voelt het als "druk hier op de knop om door te gaan."

De meest memorabele co-op-momenten zijn die waarbij één speler gedwongen is toe te kijken terwijl de ander een beangstigend segment doorloopt. Je kunt niet helpen. Alleen kijken. Die machteloosheid werkt beter dan ik had verwacht.

Mijn co-op-partner schreeuwde het bij de derde wereld letterlijk uit. Ik lachte. Daarna was ik even stil toen ik besefte wat er net was gebeurd. Zo werkt goede horror.

Visueel

Little Nightmares 3 ziet er prachtig uit op PS5 en Series X. De verlichting is dramatisch verbeterd en de art direction heeft een nieuwe surrealistische rand gekregen die de serie duidelijker onderscheidt van andere horror-platformers. Één specifieke wereld halverwege het spel is een van de meest visueel memorabele niveaus die ik in lange tijd heb gespeeld. Geen spoilers.

Score: 8/10

Bewijs dat co-op horror niet alleen mogelijk maar uitzonderlijk effectief kan zijn. Solo speelbaar maar het meest impactvol met iemand naast je op de bank.