Resident Evil Requiem is er, en het is angstaanjagend goed

Twaalf uur. Dat is hoelang ik gisternacht speelde voordat mijn ogen te droog werden om door te gaan. Gordijnen dicht, koptelefoon op het maximum en drie keer letterlijk achteruitgeschoven op de bank. Capcom heeft ons al een tijdje niet meer zo bang gemaakt. Dit voelt anders.

Grace Ashcroft is precies wie de serie nodig had

Capcom gooit je meteen het diepe in. Grace is FBI-agente en forensisch patholoog, ze arriveert in Raccoon City als onderdeel van een federale taskforce en binnen het eerste uur is alles al volledig misgelopen. Wat het werkt: Grace kent de stad. Ze heeft er gestudeerd. Raccoon City is geen abstracte rampplek voor haar, maar een plek vol herinneringen die nu letterlijk aan het rotten zijn. Elke kamer is persoonlijk. Elke bekende straatnaam doet pijn.

Leon Kennedy verschijnt halverwege het tweede hoofdstuk. Eerlijk gezegd was ik er even niet blij mee, want Leon voelt de laatste jaren een beetje als franchise-mascotte. Maar Capcom doet iets slims: hij is ouder, moe en heeft absoluut geen zin meer in helden spelen. De dynamiek tussen hem en Grace is scherper geschreven dan ik had verwacht. Ze kijken vanuit totaal andere perspectieven naar hetzelfde inferno.

Raccoon City ziet er verdomd goed uit

De Veritas-engine was al indrukwekkend in de RE4-remake maar wordt hier keihard gepusht. Elk gebroken raam werpt lichtbundels die stofdeeltjes in de lucht verlichten. Texturen op vochtige muren zijn zo gedetailleerd dat je even vergeet dat dit geen echte locatie is. Het Wrenwood Hotel in hoofdstuk drie is een aaneenschakeling van prachtige nachtmerries. Elke gang anders, elk kamertje een verrassing.

De Hollowed zijn een verademing. Ze bewegen verkeerd. Niet het langzame hersenloos-gesjofel van klassieke zombies maar schokkerige, insectachtige kantelbewegingen die diep ongemakkelijk zijn. Ze reageren op geluid en licht. Ik zat op een punt letterlijk doodstil op de bank terwijl er eentje drie meter van mijn schuilplaats rondpatrouilleerde. Mijn hart bonsde.

Even voor de eerlijkheid

De eerste anderhalf uur is bewust langzaam. Capcom wil je het tempo laten voelen. Ik begrijp de keuze maar had wat mij betreft tien minuten eerder aan het stuur mogen staan. En een paar omgevingsraadsels zijn zo klassiek RE dat je ze als fan in je slaap oplost. Kleine punten voor een groot spel.

Eerste indruk

Resident Evil Requiem belooft iets wat ik de afgelopen jaren bij weinig grote releases heb gevoeld: dat een studio echt op zijn best is. Onze volledige review verschijnt dit weekend zodra ik het spel heb uitgespeeld. Maar als de tweede helft een fractie bijhoudt van wat de eerste belooft, is dit een stevige kandidaat voor Game of the Year 2026. Dat zeg ik je.